Jana Pawła II na placu Świętego Piotra. Mija 41 lat od zamachu na św. Jana Pawła II na placu Świętego Piotra. Gdy 13 maja 1981 roku, na początku środowej audiencji generalnej, Papież objeżdżał plac otwartym samochodem, Turek Mehmet Ali Agca oddał do niego strzały. Ojciec Święty został ciężko ranny. Wsłuchiwać się z całym Kościołem w słowo i wolę Chrystusa. Homilia inauguracyjna Benedykta XVI na placu św. Piotra, 24.04.2005. W niedzielę 24 kwietnia Benedykt XVI zainaugurował swój pontyfikat. Zgodnie z tradycją, uroczystości rozpoczęły się w Grotach Watykańskich przy grobie św. Piotra, gdzie nowy pasterz Kościoła Powyższe słowa św. Jan Paweł II wyszeptał na łożu śmierci, gdy dowiedział się, że na Plac św. Piotra przybyły rzesze młodych ludzi, by modlić się w jego intencji. Świadectwo jakie dał światu umierający Jan Paweł II nazwano jego „piętnastą encykliką”. Podczas ostatniej, jak miało się okazać, pielgrzymki do Polski 13 maja 1981 roku na Placu Świętego Piotra w Watykanie padają strzały. Turek, Mehmet Ali Agca rani Jana Pawła II. Według oficjalnego śledztwa zamachowiec działał sam. Kolumnada Berniniego symbolizuje wyciągnięte ręce Kościoła pragnące ogarnąć wszystkich wiernych na całym świecie. W centralnym punkcie Placu św. Piotra stoi wysoki na 25,5 m granitowy obelisk pochodzący z XIII w. p.n.e., który pierwotnie zdobił tzw. cyrk Nerona. Portal południowy ozdobiła kompozycja przedstawiająca Chwałę św. Aleksandra Newskiego, zaś północny Deisis, wg projektu N. Koszelewa. Co ważne, do dziś zachowało się wiele fragmentów owych mozaik. Ukończony zaledwie na dwa lata przed wybuchem I wojny światowej sobór pełnił swą funkcję do roku 1915, kiedy to Warszawę Ilustracja interaktywna o kształcie poziomego prostokąta przedstawia przedstawiająca czarno-biały schemat pierwszej bazyliki Św. Piotra w Rzymie. Rysunek został wykonany od strony narteksu. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Bryła budowli jest rozczłonkowana., 2. Nawa główna jest wyższa i szersza od naw Na Plac Świętego Piotra ( Piazza San Pietro w języku włoskim) jest duża Esplanade, architektura, barok, znajduje się naprzeciwko Bazyliki Świętego Piotra w Watykanie, który był swego rodzaju placu, z fasadą od strony zachodniej. To tutaj gromadzą się tłumy podczas głównych świąt religijnych obchodzonych przez Papieża, takich Fontanna na placu św. Piotra 1920 x 1080 mov Kolumnada na placu św. Piotra w Watykanie - posągi świętych. ID: 7845. Plac św. Piotra w Watykanie Wynik wyboru ogłoszono o godzinie 18.44. Wbrew przyjętemu zwyczajowi nowo wybrany Ojciec Św. przemawia do tłumu na placu św. Piotra. Przemawia w języku włoskim, czym od razu zjednuje sobie 5cN0. Kolumnada Berniniego – dla umocnienia wiary, oświecenia i przekonania niewiernych Widok na plac św. Piotra i kolumnadę Berniniego oraz tzw. spinę (areał między placem a zamkiem św. Anioła), zdjęcie z 1922 roku Jej rozmach najlepiej można docenić, patrząc z perspektywy kopuły Bazyliki św. Piotra. Przed nami rozpościera się jedno z ostatnich monumentalnych dzieł baroku – symbol znaczenia Stolicy Apostolskiej i jej przedstawiciela na ziemi – papieża Aleksandra VII. To on zlecił swemu zaufanemu architektowi, Gian Lorenzo Berniniemu, pracę nad ukształtowaniem placu, tak aby zadziwiał, zdumiewał i budził respekt. Realizacja tego zadania zarówno pontifeksowi, jak i jego architektowi udała się znakomicie. Jej rozmach najlepiej można docenić, patrząc z perspektywy kopuły Bazyliki św. Piotra. Przed nami rozpościera się jedno z ostatnich monumentalnych dzieł baroku – symbol znaczenia Stolicy Apostolskiej i jej przedstawiciela na ziemi – papieża Aleksandra VII. To on zlecił swemu zaufanemu architektowi, Gian Lorenzo Berniniemu, pracę nad ukształtowaniem placu, tak aby zadziwiał, zdumiewał i budził respekt. Realizacja tego zadania zarówno pontifeksowi, jak i jego architektowi udała się znakomicie. A teraz musimy wyobrazić sobie to miejsce na początku XVII stulecia. Bazylika San Pietro in Vaticano wreszcie została ukończona, a ten, który tego dokonał, czyli papież Paweł V, nakazał wyryć na frontonie fasady swoje imię, jakby zapominając, że świątynia była wspólnym dziełem wielu papieży, począwszy od Juliusza II. Megalomanię Pawła V wyśmiewał też w tym czasie Pasquino, twierdząc, że imię Chrystusa, albo choćby świętego Piotra, byłoby bardziej na miejscu. Monumentalna bazylika była ukończona, ale przed nią istniało tylko klepisko odgradzające świątynię od gęsto zaludnionego Borgo z wąskimi i ciemnymi uliczkami. Wspomniany papież Aleksander VII i jego znakomity architekt Gian Lorenzo Bernini w 1656 roku zabrali się energicznie do dzieła. Obaj w równej mierze byli pomysłodawcami tego gigantycznego przedsięwzięcia. Zachowany rysunek Berniniego przybliża nam jego zamysł – stworzenia eliptycznego placu (Piazza di San Pietro), który otaczałaby kolumnada podobna do ramion Chrystusa. To jakby wielki amfiteatr, na środku którego znajdują się wierni w objęciach swego Kościoła. Ale nie tylko oni, gdyż – jak pisał Bernini – plac i kolumnada miały nie tylko umocnić w wierze katolików, ale też na nowo przyjąć heretyków, a niewierzących „oświecić w wierze”. Możemy sobie wyobrazić, jak trudnym zadaniem było stworzenie czegoś tak monumentalnego bez popełnienia kardynalnych błędów – tak by nie przytłoczyć placu zbyt dużymi kolumnami i trafić we właściwe proporcje. Niełatwo było też znaleźć prawdziwą armię robotników do pracy przy tak ogromnym przedsięwzięciu. I tu papież przyszedł architektowi w sukurs. Jako przeciwnik żebraków i włóczęgów, którzy oblegali teren wokół bazyliki, wpadł na dobry pomysł: zamiast żebrać na ulicach, mieli oni pracować. Sytuacja rzymian również nie była łatwa. Epidemia dżumy, która spadła na miasto, zdziesiątkowała jego mieszkańców i wielu pozbawiła środków do życia. Praca przy budowie kolumnady stawała się więc dla papieża nie tylko darem dla Boga, ale także sposobem na pozbycie się z Rzymu bezrobocia i biedy. Zaprojektowana przez Berniniego kolumnada składała się z 284 monumentalnych, wysokich na 15 metrów kolumn i 88 pilastrów. Zaplanowane zostały w taki sposób, by nie tylko nie odrywać wzroku od bazyliki, ale wręcz ją uwznioślać, a równocześnie zamykać plac szpalerem poczwórnych, zadaszonych filarów. Zadaszenie to miało służyć pielgrzymom do wypoczynku (często nocnego), ale też do celebrowania procesji. Początkowo myślano o wykończeniu ich kapitelami korynckimi, ale w ostatnim momencie zdecydowano się na doryckie – czyli proste w formie. Same kolumny nie mają tej samej kubatury i przekroju. Stopniowo się zwężają – dlatego stając w dwóch oznaczonych na biało punktach między obeliskiem (obelisk Vaticano) a fontannami (fontane di Piazza San Pietro), możemy zaobserwować przedziwne zjawisko optyczne. Cztery kolumny wydają się jedną. Kolumnadę wykończono attyką, którą dekorują zastępy świętych – herosów wiary. Nad każdą kolumną ustawiono po jednej figurze – jest ich w sumie 140 i mierzą około 3 metrów wysokości. Po lewej (stojąc plecami do bazyliki) zobaczymy męczenników czasów wczesnego chrześcijaństwa i założycieli zakonów, po prawej znajdują się ci młodsi – papieże, biskupi i nowożytni święci. W zamyśle Berniniego wierni, zebrani na placu przed obliczem zakutych w posągi świętych Piotra i Pawła i mający przed sobą fasadę najważniejszego domu bożego na świecie, w otoczeniu wykutych w marmurze przywódców Kościoła mieli poczuć bezpieczeństwo i przynależność. Bernini wymyślił figury, ale ich projektu i wykonania podjęli się jego dwaj uczniowie – rzeźbiarze Lazzaro Morelli i Giovanni Maria de Rossi wraz ze swoimi warsztatami. Część rzeźb powstała w XVII wieku, część natomiast dopiero między 1700 a 1721 rokiem za pontyfikatu Klemensa XI. Ciekawy był proces ich tworzenia. Gotowe bloki marmuru, docięte do przewidywanej wielkości 3 metrów, początkowo obrabiano z grubsza, nadając im pierwsze szlify w urządzonym na terenie Watykanu magazynie zwanym Santa Marta. Następnie ustawiano je na szczycie kolumnady, aby dokończyć dzieło pod gołym niebem. Prawie gotowe ściągano ponownie na dół do magazynu, aby je dokończyć, wycyzelować i wypolerować. Każda z figur jest samodzielnym dziełem sztuki, niestety, dla oka patrzącego z perspektywy placu mało dostępnym. Attykę dekoruje oprócz tego powtarzający się w sześciu miejscach herb Aleksandra VII (sześć ułożonych w piramidę gór i drzewo dębu), zaświadczając o znaczeniu rodu Chigi. Sama kolumnada miała kończyć się rodzajem zaplanowanego przez Berniniego portyku zamykającego plac od strony Borgo. Jego celem było wywołanie efektu zaskoczenia. Gdy wychodząc z wąskich uliczek Borgo, przybysz stawał nagle przed portykiem, miał być oczarowany teatralną wręcz inscenizacją tego zakątka. Po śmierci papieża Aleksandra VII w 1667 roku nie doszło jednak do wybudowania tej części, a kolejne wieki przyniosły rozwiązanie zupełnie odmienne. Powstało stosunkowo niedawno, bo za czasów Benito Mussoliniego, za sprawą wyburzenia tzw. spiny, czyli kwartału budynków znajdujących się między placem a nadbrzeżem Tybru. W ten sposób doszło do realizacji znanej nam dzisiaj aranżacji, w której kolumnada Berniniego przechodzi bezpośrednio w Piazza Pio XII, a następnie w stworzoną w latach trzydziestych XX wieku monumentalną arterię via della Conciliazione. Zamiast więc efektu niespodzianki, jaki planował Bernini, z daleka już dostrzegamy fasadę bazyliki, a prowadząca do niej szeroka ulica jest swoistą uwerturą, która stopniowo przybliża nas również do dzieła Berniniego. Św. Galla z Rzymu .Święta wdowa i wyznawczyni (zm. 550). Znana również jako: Gala, Berniniego na Placu św. Piotra w RzymieRzeźbiarz nieznany, 1666r. Była córką rzymskiego konsula Symmacha Młodszego, skazanego przez Teodoryka w 525 roku na karę śmierci. Jej szwagrem był filozof Boecjusz. W momencie śmierci ojca była już zamężna, ale niecały rok po ślubie jej mąż zmarł. Nie chcąc ponownie wychodzić za mąż ani też przyjmować kolejnych konkurentów do swojej ręki, modliła się tak gorąco o to, aby jej uroda nie zwracała na nią uwagi, że jak mówi legenda, wyrosła jej broda. Wycofała się na wzgórze Watykańskie i za cały swój majątek ufundowała klasztor i szpital, w pobliżu bazyliki św. Piotra. Troskliwie opiekowała się chorymi i potrzebującymi, spędzała wiele godzin na modlitwie i postach. Stała się wzorem pobożnego życia dla pielgrzymów odwiedzających św. GalliGiuseppe Vasi, 1756r. Pod koniec życia zachorowała na raka piersi, przyjęła cierpienie ze spokojem. Zmarła w 550 roku, nad miejscem jej pochówku wybudowano kościół, w pobliżu placu Montanara, który rozebrano w 1930 roku, podczas budowy drogi do teatru Marcellusa. Nowy kościół ku czci św. Galli konsekrowano dziesięć lat później, w dzielnicy Ostiense. W kościele tym znajdował się obraz wizji Matki Bożej, która ukazała się Świętej. Obecnie obraz ten umieszczono w ołtarzu kościoła NMP w Portyku na placu Campitelli (Santa Maria in Portico in Campitelli).Kościół NMP na placu Campitelli w Rzymie Jej krótką biografię napisał św. Grzegorz Wielki. Pobożność św. Galli była również inspiracją dla św. Fulgencjusza z Ruspe do napisania listu "De statu viduarum". Patronka: Wdów, kobiet chorych na raka piersi. Ikonografia: Przedstawiana jako młoda kobieta, w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: krzyż, broda. Varia: Posąg przedstawiający św. Gallę został umieszczony na Kolumnadzie Berniniego, po lewej stronie na wysokości fontanny, pomiędzy figurą św. Katarzyny Sieneńskiej a papieżem św. Marcelinem, nieopodal św. Jacka. . Kolumnada Berniniego w Watykanie to jeden z najbardziej niezwykłych i znanych zabytków na świecie. Jego lokalizacja, przed budynkiem bazylika św. Piotra, ale też jego wspaniałość i widowiskowość. Został zbudowany przez Papież Aleksander VII powitać wszystkich, którzy przybyli do świątyni watykańskiej. Wcześniej plac św. Piotra był prostokątny i znajdował się na wysokości około dziesięciu metrów między stopniami bazyliki a jej przeciwległą stroną. Kolumnada Berniniego w Watykanie zakończyła tę skłonność i skonfigurowała jeden z najbardziej znanych placów na świecie. Wskaźnik1 Autor2 Kolumnada Berniniego w Watykanie, wielkie dzieło3 Okolice kolumnady Berniniego w Watykanie4 Ciekawostki związane z pomnikiem5 Jak dojechać na Plac Świętego Piotra Autor Neapolitański Gian Lorenzo Bernini Był malarzem i architektem, ale przede wszystkim rzeźbiarzem. Przywiązany do baroku, jego umiejętność rzeźbienia w marmurze sprawiła, że ​​został uznany za następcę Michelangelo. Głęboko religijny, oddał swoje talenty w służbie Kontrreformacja, co sprawiło, że cieszył się przychylnością papieży. Wśród jego wielkich dzieł są baldachim Świętego Piotra, także w Bazylice Watykańskiej; the grób Urbana VIII; Ekstaza Świętej Teresy las Fontanny Czterech Rzek i Barki. Zdolny nadać swoim rzeźbom rzadko dorównującą wyrazistość, Bernini zmarł w Rzymie 28 listopada 1680 roku. Kolumnada Berniniego w Watykanie, wielkie dzieło Jednak chyba najbardziej znanym dziełem Berniniego jest ta przestrzeń, w której musiał wykorzystać zarówno swoją wiedzę architektoniczną, jak i rzeźbiarską. Ponieważ zaprojektował zarówno kolumnadę, jak i teren, na którym miała być zainstalowana. Zgodnie z życzeniem papieża Aleksandra VII, symbolizuje uścisk wierzących którzy przyjeżdżają odwiedzić Bazylikę św. Piotra. Dlatego składa się z dwóch rzędów kolumn otaczających gigantyczny owal, który przedstawia dwa ramiona otaczające gościa. Fragment kolumnady Berniniego w Watykanie Watykańska kolumnada Berniniego 284 imponujących kolumn 16 metrów każdy i podzielony na cztery rzędy. Ich zwieńczeniem jest tyle samo doryckich stolic, a nad nimi balustrada, na której są 140 figurek świętych, dziewic, męczenników i doktorów Kościoła. Co ciekawe, figury te nie zostały wyrzeźbione przez Berniniego, ale zamówione przez Berniniego Lorenzo Morelli, jeden z jego uczniów. Każdy z tych posągów mierzy 3,20 metra, czyli połowę wysokości Chrystusa i apostołów, które można zobaczyć na fasadzie Bazyliki św. Piotra. Kolumny pochodzą od słynnego marmur trawertynowy i tworzą przestrzeń podzieloną na trzy kryte przejścia. Środkowa, nieco wyższa, została stworzona do przejścia dla pływaków, podczas gdy dwie boki były przeznaczone dla pieszych. Okolice kolumnady Berniniego w Watykanie Ale Bernini nie tylko zaprojektował i zbudował spektakularną kolumnadę. Dbał również o środowisko. Szczególnie pracował z placem i bazyliką. Co do tego ostatniego, uważając schody na jego elewacji za zbyt długie, kazał je wykopać w celu obniżenia ich wysokości. Szanował też kolosalnego obelisk położony w centralnej części placu przy ul Papież Sykstus V w 1586 roku. Ten gigantyczny rzeźbiony kamień został przywieziony z Egiptu przez Caligula w 41 rne. Należy do czasów Nencoreo, faraona XII dynastii, który żył w XX wieku przed Jezusem Chrystusem. W tym czasie znajdował się w Circus Maximus w Rzymie. Po obu stronach obelisku znajdują się również dwie symetryczne fontanny. Jeden został wykonany przez samego Berniniego, a drugi autorstwa Carlo Maderno. A obok tego, na środku placu, kamienny dysk, który wyznacza dokładnie ten punkt geograficzny. Jeśli na nim staniesz, będziesz miał wrażenie, że jest tylko jeden rząd kolumn, ponieważ cztery istniejące są idealnie wyrównane. Bazylika św. Piotra i kolumnada Berniniego W sumie przestrzeń otaczająca Kolumnadę Berniniego zajmuje ogromne eliptyczne przedłużenie o głębokości 320 metrów i średnicy 240. Aby go zbudować, potrzeba było setek ludzi. Podobnie przybyło 44 000 metrów sześciennych marmuru trawertynowego Tivoli, około 30 kilometrów od Rzymu. Może pomieścić 300 000 osób. Ta wspaniała praca jest tak doskonała, że ​​kolumny zwiększają swoją średnicę na zewnątrz, aby skorygować możliwe optyczne zniekształcenie jej kontemplacji. Podobnie iz tego samego powodu fasada budynku bazylika św. Piotra jest połączony z placem dwoma zbieżnymi ramionami, które zapewniają poczucie bliskości. Ponadto kolumnada Berniniego została specjalnie zaprojektowana, aby stanowić wizualną oś Bazyliki św. Piotra. Kopuła Michała Anioła Ciekawostki związane z pomnikiem Jeśli chodzi o to wspaniałe dzieło Berniniego, jest kilka ciekawostek, które z pewnością Cię zainteresują. Pierwsza to to wyznacza granicę między Włochami a Państwem Watykańskim. Docenisz to w marmurowej linii znajdującej się na ziemi i przecinającej plac z boku na bok. Dokładnie, aby dostać się na Plac św. Piotra, najlepiej jest dostać się drogą prostoliniową Via de la Conciliazione, która część Castel Sant'Angelo i dociera do tego. Ale to miejsce wciąż oferuje kolejną ciekawostkę. Bardzo blisko środka placu znajduje się kamień przedstawiający Różę Wiatrów, a wokół niego czerwony bruk. Jeden z nich ma z ulgą serce, które według legendy jest sercem cesarza. Nero, wielki prześladowca chrześcijan. Posągi na kolumnadzie Berniniego Jak dojechać na Plac Świętego Piotra Nie będziesz miał problemu z dostaniem się do imponującego pomnika, ponieważ znajduje się tam autobus turystyczny który zatrzymuje się na placu. Ale jeśli wolisz iść samemu, najlepiej jest wziąć plik Metro Ottaviano. Podsumowując, Kolumnada Berniniego w Watykanie Jest to jedno z najbardziej imponujących dzieł włoskiego artysty, a w ogóle baroku. W rzeczywistości jego formy i posągi służyły jako wzór dla wielu innych dzieł tamtych czasów. Nie chcesz jej poznać? Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.