Jeden z kolców korony cierniowej trafił do Czernięcina pod Turobinem a następnie został przeniesiony do kolegiaty w Zamościu Relikwię oprawiono w Twarz Jezusa. Chusta, którą otrzymali parafianie. Nietypowy podarek przygotowali dla wiernych kapłani parafii św. Jerzego w Elblągu. Chustę z wizerunkiem twarzy Jezusa otrzymali parafianie w I niedzielę Wielkiego Postu jako pomoc w lepszym przeżyciu czasu przygotowania do Wielkanocy. Na chuście umieszczony został napis: „Nie zabijaj A jedni z będących tam pluli Mu w twarz, drudzy policzkowali Go, inni jeszcze kłuli Go trzciną, widząc Jezusa w koronie cierniowej, omdlewa, a gdy powraca do przytomności, woła "Panie ecib6. Płaczący krwawymi łzami Jezus to cud, wandalizm, czy przypadek? Na posągu Chrystusa w Krośnie – Polance pojawiła się czerwona substancja. Spływa po koronie cierniowej i twarzy niosącego krzyż kamiennego Jezusa. Proboszcz parafii podchodzi do sprawy z rezerwą i złożył zgłoszenie o podejrzeniu uszkodzenia mienia. Próbka tajemniczej cieczy trafiła już do policyjnego laboratorium kryminalistycznego w Rzeszowie, gdzie zostanie przebadana i wtedy dowiemy się, czy jest efektem działania wandali, dowcipnisia, czy też pojawiła się z jakiejś innej przyczyny. Póki co, czerwona substancja wzbudza niemałe zainteresowanie. Pod pomnikiem od kilku dni zbiera się coraz więcej osób, zaciekawionych zjawiskiem. Policja wzmocniła nawet patrole w tej okolicy, ponieważ posąg znajduje się blisko ruchliwej ulicy. Obrazy i figury, niegdyś czczone i uważane za cudowne, dziś są jakby na emeryturze. Z pewnością teraz jest czas, by sobie o nich przypomnieć. Kozieniec jest miejscem wyjątkowym z kilku powodów. Najbardziej z religijnego, z racji rozwijającego się kultu Pana Jezusa Miłosiernego. Z Rynku w Czchowie na Kozieniec jest parę kilometrów. Pod górę. Trochę jak na Kalwarię, które to porównanie w tym wypadku ma głębszy sens. Na miejscu z prawej strony stoi Dom Formacji Misyjnej im. ks. Jana Czuby, z lewej mała kapliczka, a za nią kościół z łaskami słynącym obrazem Pana Jezusa Miłosiernego. Wokół zaś nieprawdopodobne widoki Pogórza. - Ta mała kapliczka to było pierwsze miejsce, w którym był obraz - pokazuje ks. prał. Józef Pamuła, emerytowany proboszcz czchowski. Jest sobota, późne popołudnie. Wokół świątyni krząta się kilka osób, przygotowując ją do niedzielnej celebry. - Stale, nie tylko my, miejscowi, ale ludzie z okolic przyjeżdżają tu, na tę górę, zwłaszcza na niedzielne Msze św. Polubili to miejsce, ten kościół, naszego Pana Jezusa - mówi sprzątająca świątynię kobieta. Pierwsze pielgrzymki na Kozieniec, o których dziś wiadomo, zaczęły się przed II wojną światową. Do małej kapliczki wystawionej tu przez Zabrzańskich, w której umieszczono obraz Pana Jezusa Miłosiernego. - Obraz jest o wymiarach 100 cm na 70. Pochodzi jak podają źródła z 1670 roku. Przedstawia zaś Pana Jezusa dźwigającego krzyż, w koronie cierniowej, ze sznurem na szyi - pokazuje obraz ks. Józef Pamuła. Tyle, że nikt nie wie, w jaki sposób ten wizerunek znalazł się w małej, przydrożnej kapliczce. Ludzie upodobali sobie to miejsce, do którego schodzili tłumnie z całej okolicy. Składali też właścicielce ofiary na utrzymanie kapliczki. Ta przed śmiercią zapisała w testamencie parcelę pod wybudowanie większej. Stało się to w 1946 roku, a wynikało z tego, że pielgrzymi przybywający na Kozieniec pragnęli uczestniczyć w Mszy św. Nowa kaplica nie była duża, zaledwie 5 na 7 metrów. Zaprojektował ją inż. Karol Tchórzewski, który pracował przy budowie zapory w Czchowie. Na poświecenie kaplicy ks. Stanisław Bulanda, ówczesny wikariusz kapitulny, rodak czchowski, sprawił dla obrazu złote ramy. Poświęcenie kaplicy odbyło się 4 maja 1947 roku. Dziś kaplica stanowi przedsionek kościoła, którego budowę prowadził ks. Józef Pamuła. - Świątynia jest wykończona. Troszczą się o nią mieszkający na Kozieńcu czchowscy parafianie. Obraz jest w centralnym miejscu ściany ołtarzowej, wokół zaś gabloty z wotami, które ludzie nadal tu przynoszą w podziękowaniu za łaski - mówi ks. Józef. Konsekracja kościoła odbyła się nie tak dawno, w 2004 roku. Kozieniec jest małym sanktuarium pasyjnym. Niemniej jednak odpust przeżywają tu wierni w pierwszą niedzielę maja, kiedy obchodzimy uroczystość Znalezienia Krzyża Świętego. - Pobożność ludowa odczytuje w twarzy i oczach Chrystusa z Kozieńca nie tylko dobroć i miłość, ale przede wszystkim miłosierdzie, które jest pojęciem szerszym od wspomnianych przymiotów. Dlatego miejscowa ludność nadała mu imię Pana Jezusa Miłosiernego - tłumaczy ks. Pamuła. Istotnie kunszt artysty sprawił, że cały czas stojąc w kościele ma się wrażenie, że Jezus patrzy wprost na nas. - Choćby nawet kto był daleko od Boga, a stanął przez Jezusem Miłosiernym zaczyna uczestniczyć w misterium. Po chwili kontemplacji wychodzi człowiek odnowiony, czasem zmieniony - wspominał kiedyś ks. Franciszek Kolebok, niegdysiejszy katecheta w Czchowie. W umęczonej twarzy Jezusa Kozienieckiego ludzie znajdują pokój. Tekst ukazał się w "Gościu Tarnowskim" w 2013 roku. Po tym symbolu miłosierdzia łatwo rozpoznać św. Elżbietę Węgierską, oddaną bez reszty chorym i ubogim. Żyjąca w XIII w. księżniczka i tercjarka franciszkańska jest obecna w wielu parafiach diecezji w malarstwie, rzeźbie i witrażach. Jej wizerunek zdobi tarnogórski kościół św. Anny. Portret świętej Olejny obraz pędzla Eduarda Bretschneidera statyczną kompozycją naśladuje XVIII-wieczne portrety reprezentacyjne. Autor rodem z Altenburga (1840–1910) był uczniem tamtejszego malarza Juliusa Erdmanna Dietricha (1808–1878) i absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie. Większość twórczego życia spędził w Monachium. Tematem jego dzieł były sceny rodzajowe i historyczne. Podejmował też wątki religijne, z wielkim kunsztem wkomponowując postaci świętych w architektoniczne wnętrza o drobiazgowo potraktowanym detalu, na tle rozległych krajobrazów. W tarnogórskim kościele prócz wizerunku św. Elżbiety jest też obraz św. Wincentego a Paulo. Obydwa płótna Bretschneider namalował w Monachium w roku 1890. Artysta przedstawił świętą w stroju królewskim, na tle wzorzystego gobelinu na kamiennym tarasie z kolumnadą, spoza której wyłania się leśny pejzaż z zamkiem. To nawiązanie do górującej nad miastem Wartburg twierdzy, gdzie czteroletnia Elżbieta, urodzona w 1207 r. córka króla Węgier Andrzeja II i Gertrudy von Andechs-Meranien, wychowywała się ze swym przyszłym narzeczonym Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii. Poślubiła go, mając 14 lat, a już po 6 latach owdowiała. Wyczerpana nadludzko ofiarnym życiem, słynącym ze służby chorym i biednym, zmarła 17 listopada 1231 r. w wieku zaledwie 24 lat, zakażona febrą. Już po 4 latach (27 maja 1235 r.) papież Grzegorz IX ogłosił ją tylko róże Najpopularniejszy w jej ikonografii atrybut wiąże się z pewnym cudem. Gdy szła do ubogich z fartuchem pełnym chleba, spotkała męża, który spytał, co niesie. Wówczas chleb zmienił się w róże. Są i inne symbole jej przypisywane: kosz z rybami, dzban i monety oznaczają jej hojność; różaniec – szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, bo ponoć obdarowywanym polecała w zamian odmawiać „Zdrowaś, Maryjo”. Niekiedy nad jej głową widnieje płomienny krzyż – symbol jaśniejącej postaci Chrystusa, którą ujrzała w objawieniu na Mszy Świętej. Wreszcie korona u stóp odwołuje się do legendy o znamiennym geście wskutek wizji umierającego Zbawiciela, której doświadczyła w święto Wniebowzięcia NMP. Zdjęła wtedy koronę, położyła pod krzyżem i padła na twarz, mówiąc: „Jakże ja, nędzne stworzenie, mogę chodzić w koronie symbolizującej ziemską godność, kiedy patrzę na mego Króla Jezusa Chrystusa w koronie cierniowej?”. Nie uznawała kompromisów. I szybko rozdała ludziom całe swe życie – jak różyczki z fartucha…Autorka jest konserwatorem zabytków diecezji gliwickiej. « ‹ 1 › » oceń artykuł